Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2008

ΚΑΙ ΔΕ ΘΑ ΠΡΟΔΟΘΩ

Κι αν η ζωή μου τα ‘φερε καλά
και μεσ’ τα χέρια μου κρατώ ό,τι ποθούσα.
Αχάριστος θα ήμουνα πολύ
άμα τους φίλους τους καλούς όλους ξεχνούσα.

Κι αν με βοηθάει η μοίρα φανερά
και πιο ψηλά να πάω με προστάζει.
Δε με τυφλώνει η λάμψη του χρυσού.
Το χρήμα εμένα δε με διατάζει.

Οι φίλοι είναι τα πλούτη μου.
Χρυσάφι η φιλία.
Κι αν έρπουν γύρω κόλακες
δε δίνω σημασία.

Αυτοί μου δίνουν δύναμη
μπροστά να προχωράω.
Αυτοί ‘ναι πάντα δίπλα μου
σαν κλαίω – σα γελάω.

Κι αν κάποτε στραφούν απάνω μου τα φώτα
εγώ δε θα τυφλωθώ.
Στους φίλους θα μιλώ για πάντα όπως και πρώτα.
Και δε θα προδοθώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου